KİTAP LİMANI

  Nehirlerin gürültüsü denize ulaşıncaya kadardır. Ve bütün ayrılıklar, ayrı bilinenin aslında aynı hakîkatin farklı veçheleri olduğunu idrâk edememekten doğar. Beyaz elbise giyenler yani yaşarken kendi iradeleri ile Allâh’a teslim bayrağını çekenler, “ölmeden önce ölmeye” tâlib olanlar, içinde yaşadıkları ortamın kirliliklerinden arındırılacak ve Allâh’a yakın olma onuruna yüceltileceklerdir. Rûhânîler Kıyâmet Günü’ne kadar hakîkate mahcûb/perdeli olan nefsânîlerin üzerindedirler. Sonunda “Allâh’a dönüş” gerçekleştiğinde, beden mülkü üzerindeki tüm güçlerin makamı kararlaştırılacak, ayrılıklar anlamını yitirecek ve her şey Vahdet Denizi’nde sükûn bulacaktır. (s  74) Tanrı İsa’dan Tavr-ı İsa’ya Necmettin Şahinler

  Günlerden bir gün, nihayet, bu cinayetlerin faili yakalandı. Konaklara ve yalılara temizlik yapıp çamaşır yıkamak için gündelikle giden kadın kılığında bir Frenk casusuydu bu. Devrin padişahı, huzuruna getirilen casusun apış arasını yokladığında onun erkek olduğunu farketti. Tuttuğu organı bırakmaksızın, aksine daha bir sıkıp gözdağı vererek sordu: - “Bre melun! Avrat kılığında dolaşıp onu bunu kahpece zehirleyeceğine ne diye yiğitler gibi kılımanla döğüşmezsin? Bu yaptığın erkekliğe sığar mı?” Padişahın sıktığı hayalarındaki acı nedeniyle yüzü şekilden şekile giren casus da ona şu şekilde cevap verdi: - “Yüce padişahım. Yaptığım elbette ki erkekliğe sığmaz. Ama bilgeliğe sığar”. Padişah: - “Melun kâfir! Bilgelik dedin ha. Sen bilgin misin yoksa? Hangi bilginin peşindesin?” Casus: - “Evet, çok şey bilirim. Limanlarınıza girip çıkan gemilerin ne yük taşıdığını, yaptığınız gizli anlaşmaları, idareniz altında olan milletlerin isyana eğilimlerini, depolarınızdaki barutu...

Kıymetli dostlar, WhatsApp kanalına dilerseniz  buradan  dahil olabilirsiniz.

Ünlü şairimiz Yahya Kemal’in; “Melâmet bitti Şarkın her yerinde.” diyerek ölümüne hayıflandığı melâmet, kim bilir belki yeni bir doğuşa layık olan bir irfan mesleğidir. “Melâmi” kime derlerdi, bilir misiniz? İyiliğini değil fakat kusurunu ve kötülüğünü açığa vurmak cesaretini gösteren yiğit insanlara!… Bütün ömrünü iyilik ve güzellik içinde yaşadığı halde bütün iyiliklerini, bütün meziyetlerini, bütün başarılarını unutarak ve hiçe sayarak en küçük kusurunu en büyük hazla teşhir eden ve o kusuru, herkesin gözüne sokarak, herkes tarafından kınanmayı cana minnet bilen adam, melâmidir. Bütün iyiliklerini unutturmak, kendini de âlemi de kusurları ile meşgul etmeye muvaffak olmak onun için en büyük bahtiyarlıktır. Çünkü iyilik ve başarının içine gurur aşılamasına karşı koymuş, kusurlarını açıklamak sayesinde nefsiyle savaşmak için en geniş imkânı elde etmiş, içinde kalmışsa en son riya izlerini silmek için yeni bir hız kazanmıştır. Melâmiler, bu kahraman, bu babayiğit kişilerdi. Nazarlarında...