İbn Arabi Anısına (Makaleler)
Ebu’l-Ala Afifi anlatıyor: Bu esnada benim tasavvuf birikimim pek azdı. İbn Arabî’nin tasavvufu hakkındaki birikimim ise daha da azdı. Çünkü daha önce böylesi bir düşünce şekliyle ne Doğu ne de Batı çalışmalarım arasında karşılaşmıştım. İbn Arabî’nin kitaplarını okumaya koyuldum. Üstad Nicholson’un bana okumamı tavsiye ettiği ilk kitap Fusûsu’l-Hikem idi. Bu kitabı defalarca okudum. Bazen sadece metni, bazen de el-Kâşânî, (ö.730/1330) Dâvûd el-Kayserî (ö.751/1349), Abdurrahmân Câmî (ö.898/1492) ve Abdülganî en-Nablûsî (ö.1143/1731) gibi Fusûs şârihlerinin şerhleriyle birlikte okuyordum. Fakat Allah bana hiçbir kapı açmamıştı. Açık bir Arapça okuyordum, her kelimeyi tek başına anlıyordum, fakat genel muhtevâyı veya müellifin kastettiği küllî mânâyı anlayamıyordum. Bunlardan sadece biri olan eserin başlangıcındaki şu ifadeleri örnek olarak zikretmek istiyorum: “Her ne kadar ümmetlerin farklılığından dolayı dinler ve ümmetler farklı ise de, dosdoğru olan yolun birliği ile en kadîm makâm...