KİTAP LİMANI

Namazda iken nefsi konuşan kimse yakınlık bakımından farzını eda ediyor değildir. Hüküm bakımından ise o namazını eda etmiştir, namazı tekrar etmekle yükümlü değildir. Hüküm, insanların geneli (amme) içindir. Yakınlık ise Allah'ın has kulları (hassa) içindir. Kim yakınlığı istiyorsa ona ancak namazda nefsinin konuşması kesildiğinde ulaşır. Allah'a yakın kimsenin (mukarreb), diliyle Rabbine yalvarıp yakardığı halde kalbiyle gafil olması imkansızdır. Böyle bir şeyi ancak yakınlığın ne olduğunu bilmeyen cahil bir kimse söyler. (s. 10) Hakiki şükre gelince, şükür bir şeyin açılması, örtünün kalkmasıdır. Sözlükte șükretmek fiiliyle ilgili olarak "herhangi bir şeyi açtı, mesela ağzını açtı yani dişlerini gösterdi" denilir. O halde şükür, kalp gözünün görülünceye kadar açılmasıdır. Şükür, insanın eşya hakkındaki acizliğini görmesidir. Şükrün hakikati budur. (s. 16) Kalbin tutkusu Rabbinin yüzünedir. (s. 56) Allah bizi hiç kimseye benzemeyen harikulade bir biçimde yaratmıştır...

Hakîm Tirmizi'nin Beyanü'l Fark isimli eserinden Kalb bahsinin yer aldığı bölümler Kalbin Anlamı başlığıyla kitaplaştırılmış. Kalbin içinde yer alan kısımlara dair bilgiler yer alıyor.. Kalb, insanın içinin ve derinlerinin bütün derecelerini kendinde toplayan genel anlamlı bir addır. (s. 15) Kalb, bilginin esaslarının kaynağıdır. Çünkü kalb suyun pınarı olduğu gibi sadr bu suyun toplandığı bir göle benzer. Su pınarından göle su aktığı gibi sadra da kalpten bilgi gider. (s. 19) Kuşkusuz mümin, nefsiyle ve nefsin kuruntularıyla sınanır. Nefse, sadra girmek yoluyla [insana] baskı kurarak onu yönetme gücü verilmiştir. Nefsin kaynağı içtedir ve [sadra] yakın bir yerdedir. Heyecanı ise, kandan ve necasetin gücünden kaynaklanır. Böylece, dumanının karanlığı ve ateşinin sıcaklığıyla insanın içini doldurur. Sonra, vesvese ve anlamsız kuruntularıyla beraber sadra girer. Bu ise, Allah'ın sadrı sınamasıdır. Bu sınamanın amacı, dürüst bir şekilde efendisine sürekli yakarması ve ...